Autovisie Uw Garage 27 sep 2025, 09:00

Leestijd: 5 minuten

Velja en Rob trekken vijftien jaar door Europa met Austin 7 Sports

Velja Mijatovic (60) en Rob Janzen (73) leerden elkaar kennen toen Rob hielp om de meeuwenpoep van Velja’s 1900 Touring CC te poetsen. Sindsdien trekken ze al vijftien jaar samen door Europa, in hun Alfa’s en hun witte monstertje: de Austin 7 Sports EA ‘Ulster’

Mijatovic steekt van wal: “Ik was niet op zoek naar een Austin. Ik zocht een originele auto met een enigszins bekende geschiedenis en kwam toevallig deze auto tegen. Hij was nog in British Racing Green en was precies wat ik wilde.”

Zijn race-geschiedenis

“Het deel van zijn geschiedenis direct na de oorlog tot de jaren 80 is niet goed bekend, maar we weten dat hij gebouwd is in 1930 door Charles Goodacre die bij Austin werkte. Austin gaf Goodacre de opdracht om mee te doen aan de Mille Miglia van 1931. Hij is rijdend naar Italië gegaan. De Mille Miglia werd destijds gehouden in april. De bergen en passen in Zwitserland en Italië zijn dan net toegankelijk, dus deze auto heeft door relatief slechte weg- en weersomstandigheden van Engeland naar Brescia moeten rijden.

Skoda zet onverwachtse stap en laat ineens mooie coupé zien

Met een korte voorbereidingstijd startte Goodacre als eerste buitenlandse deelnemer met een Italiaan als copilootnavigator. Hij eindigde als tweede in zijn klasse van auto’s tot 1,1 liter en dat is een fantastische prestatie. Er was geen support-team, er waren geen vrachtwagens, geen onderdelen die verscheept werden in grote containers. Voor ondersteuning van deze auto was via de Austin-importeur een contract gesloten met het racingteam van Alfa Romeo, dat toen onder de leiding stond van Enzo Ferrari. Dat ging vooral om olie, benzine en banden. Goodacre had alle zakken van z’n overall volgestouwd met vitale onderdelen. Hij had de auto zelf gebouwd en wist dus precies waar de zwakheden zouden kunnen zitten.

Vlak voor Rome stuitte hij op de bekende coureur Rudolf Caracciola. Die reed toen voor Mercedes met een SSK, zo’n beetje het mooiste van het mooiste. Maar de veer van zijn carburateur was gebroken. De oplossing kwam niet van Mercedes, maar uit de zakken van Goodacre. Hij had een soortgelijke veer, dus Caracciola kon zijn Mercedes repareren en zo de Mille Miglia van 1931 winnen. De consequentie voor Goodacre was dat hij de eerste plek in zijn klassement verloor en als tweede eindigde, achter een Italiaanse Maserati. Dit tekent de man, de tijd, maar ook waarschijnlijk het Engelse sportsmanship.

In de renstal van Enzo Ferrari

Nadien kwam de auto terecht in de renstal van Enzo Ferrari. Hij wilde er namens zijn Scuderia Ferrari de Mille Miglia van 1932 mee rijden, maar door een motordefect is hij niet gestart. Pas een paar jaar voor WO2 is de auto via de importeur teruggekeerd naar de fabriek.

De auto is uitgerust met een 750 cc viercilinder motor en een drieversnellingsbak. De eerste en de tweede versnelling zijn niet gesynchroniseerd, de derde wel. De motor met twee SU-carburateurs bevindt zich voorin en de benzinetank ligt tegen het schutbord aan. Ik heb in de afgelopen 15 jaar veel technische zaken teruggebracht naar de originele specificaties. Daarom is hij nu goed te gebruiken. De auto wordt vooral ingezet voor historische circuitevenementen, maar ook voor historische ritten en rally’s op de weg, zoals bijvoorbeeld het Circuit des Ardennes. Dat was een wegrace in de Ardennen die tussen 1905 en 1915 gehouden werd, later werd dat Spa-Francorchamps.”

Janzen: “Bij het Circuit des Ardennes nemen we deel in de categorie racewagens uit de jaren dertig, met veel zware Bugatti’s, Alvissen en Lagonda’s. Zolang het rechte wegen betrof, legden we het tegen hen af, maar zodra het geaccidenteerd terrein werd met bochtjes, voelde deze auto zich als een vis in het water. We kwamen twintig minuten eerder aan dan die grote, zware monsters. Dan zie je de capaciteiten van dit wagentje: licht, snel wendbaar.

Teamwork in de Austin

Heel fijn aan ons teamwork is dat we dan rationeel kijken wat het probleem is. We analyseren het en overleggen. Er zijn vaak meerdere oplossingen. Dan kiezen we de beste, verdelen de taken en na een paar minuten kunnen we weer onderweg. Het leidt nooit tot stress, eerder tot voldoening. Dat is een belangrijk stuk van het totale berijden van deze auto en onze vriendschap.

Maar er is ook teamwork binnen. Het is een heel kleine ruimte, dus voor het instappen hebben we een vaste volgorde. Velja gaat als eerste achter het stuur zitten en ik ga daarna als een soort slot op de deur erin zitten. Als Velja wil opschakelen of terugschakelen, moet ik mijn benen opzij doen, zodat hij bij de schakelpook kan komen. Als ik aan het kaartlezen ben, heb ik ruimte nodig om te meten op de kaart of de tripmaster opnieuw in te stellen. Dus het is woekeren met de beschikbare ruimte. We moeten ook richting aangeven naar links en rechts en stoptekens geven, want er zitten geen knipperlichten op en slechts een minuscuul remlichtje. In het hedendaagse verkeer moet je daar erg mee oppassen, vooral ook omdat de auto geen ABS heeft. We moeten altijd heel defensief rijden om voldoende afstand tot de voorligger te houden.”

Mijatovic: “Er is wel meer speciale bediening. Op het stuur bedien je ook het ontstekingstijdstip. Daarmee kun je spelen als je een heuvel op of af gaat. De auto heeft een brandstofpomp die aan de buitenkant zit wegens de geringe ruimte binnenin.” Janzen:  “Tijdens de 100 Mijl van Amsterdam hadden we problemen met de brandstofdruk. Toen we in de Coentunnel omhoogkwamen, begon de auto in te houden. Velja heeft als in de sportschool alleen maar met zijn arm zitten pompen om de auto rijdend te houden, anders waren we stilgevallen. Dus je moet je best doen om de auto aan de gang te houden. We hebben geen elektronische systemen die dat voor je doen.”

Nieuwe geschiedenis schrijven

Mijatovic: “Bijzonder is dat de gereedschapskist van de bouwer, Charles Goodacre, nog bij de auto is. Na zijn opleiding bij Austin werd aan hem een persoonlijke gereedschapskist meegegeven om tijdens de races te gebruiken. De kist is helemaal compleet en je ziet veel specifieke gereedschappen die door Austin zijn gemaakt met hun logo erop. De plaquette voorop de auto is het lidmaatschapsschild van de British Racing Drivers’ Club, en daarop staat ook de naam van coureur/monteur C.L. Goodacre.”

Toekomstplannen zijn er ook. Janzen: “onze 15 jaar vriendschap en het altijd weer zoeken naar nieuwe uitdagingen en nieuwe evenementen staat boven alles. We kijken wel altijd of we bepaalde mooie ritten kunnen herbeleven, maar je moet ook nieuwe geschiedenis schrijven. Dus zijn we op zoek naar nieuwe evenementen. In Duitsland hebben we net twee mooie evenementen voor pre-wars ontdekt.”