Peter Hilhorst Video 24 mei 2020, 19:00

Leestijd: 3 minuten

Peters Proefrit: Alfa Romeo Alfasud 1.5 Ti QV

De Alfasud heeft de reputatie van Alfa Romeo veel goed én kwaad gedaan. Het was een auto die geweldig stuurde, maar ook geweldig roestte. In deze nieuwe aflevering van Peters Proefrit de ultieme versie.

De Alfa Romeo Alfasud ontstond uit een gezamenlijke wens. Het merk wilde in de jaren zestig een nieuw compact model uitbrengen, maar had daar niet de financiële middelen voor. De Italiaanse overheid wilde helpen op voorwaarde dat de auto gebouwd zou worden in de arme regio rondom Napels. En zo geschiedde. De naam Alfasud verwijst uiteraard naar zijn zuidelijke geboortegrond. In 1971 stond binnen het budget en planning op de autoshow in Turijn het productiemodel. Dat was ontwikkeld onder supervisie van de Oostenrijker Rudolf Hruska met een design van Giugiaro. Met een boxermotor in de lage neus, een prachtig koetswerk en formidabele rij-eigenschappen stond niets een succes in de weg. Of toch wel?

Problemen

Het probleem van de Alfa Romeo Alfasud was de fabriek in het zuiden. Daar was geen traditie met autoproductie, er waren 15.000 ongeschoolde arbeiders, veel stakingen, een inferieure staalkwaliteit en een productieproces waarin onbewerkte carrosserieën ongeacht het weer onbeschermd door de buitenlucht werden getransporteerd naar de spuitafdeling. Het gevolg was een belabberde kwaliteit en letterlijk in de showroom roestende Alfasuds. Met een desastreus effect op het imago van Alfa Romeo, waarvan het merk nog steeds last heeft.

Veel keuze

De Alfa Romeo Alfasud was er in allerlei varianten. Eerst als vierdeurs, later ook als tweedeurs, toen als driedeurs stationwagen, vervolgens als prachtige driedeurs coupé Sprint en richting het einde van levenscyclus begin jaren tachtig als drie- en vijfdeurs hatchback. De een dweept met de cleanere vroegere types, de ander vindt de plastic bumpers op dit exemplaar het einde. Motorisch was het overzichtelijker met uitsluitend viercilinder boxermotoren met een vermogen van 63 pk tot 105 pk. Die laatste versie met twee dubbele Weber-carburateurs staat op deze pagina en de Quadrifoglio Verde was het topmodel.

Opzwepend

Door een wagengewicht van slechts 900 kg is de Alfa Romeo Alfasud een behoorlijk rap ding en door de intense beleving lijkt het veel harder te gaan. De boxer roffelt onder de motorkap, pruttelt in de uitlaat en hangt fel aan het gas. Vooral tussen 4000 en 6500 in de toerenteller is het een opzwepend blok. De handgeschakelde vijfbak heeft korte sprintversnellingen en de pook gaat nogal onnauwkeurig door de verzetten heen.

Lichtvoetig

Voor de rest is rijden in deze snelste Alfa Romeo Alfasud geweldig. De besturing is scherp, nauwkeurig, en geeft veel gevoel. Door het lage zwaartepunt en de effectieve wielgeometrie duikt hij fanatiek bochten in en weet hij veel grip te vinden. Onderstuur ontstaat eigenlijk alleen door te vroeg op het gas te gaan, want het weggedrag prachtig balans. Op gas los komt de neus naar binnen zonder een sterke overstuurreactie. Het overhellen wordt goed gecontroleerd, waardoor het een lichtvoetig en direct scheurijzer is. Het onderstel is wel stug geveerd, maar niet bovenmatig hard gedempt. Hij mag dan een bedenkelijke reputatie hebben, maar die vergeet je zodra je gaat sturen. Dan ontpopt hij zich tot een pure rijdersauto en een echte Alfa Romeo.