Djoeke van Til Reportage 24 dec 2025, 11:12

Leestijd: 11 minuten

Robin (26) begon zonder ervaring overlanders te bouwen: ‘Waar ben ik aan begonnen?’

Robin Hartman (26) begon zonder enige sleutelervaring met het ombouwen van auto’s tot expeditievoertuigen. Ze reist de wereld rond met haar hond en deelt haar avonturen op Instagram met 165.000 volgers.

Mijn neus prikkelt, want op het moment dat ik de loods van Robin Hartman binnenstap, ruik ik benzine, diesel en andere aardolieproducten. Ik kijk om me heen en raak overweldigd. Het lijkt hier wel een museum. Meteen bij de ingang staat een Land Rover Defender 110, die aan de rechterkant wordt geflankeerd door een imposante Volvo C306. Verderop hangt een andere Volvo op een brug, met ernaast kasten vol gereedschap, een motorblok en een kaal chassis op de grond.

Beginnen aan overlanding

Plotseling komt er een hond aangehuppeld, die me enthousiast wil begroeten. “Zuko, kom hier! Sorry hoor,” zegt Hartman lachend. Haar roodharige viervoeter reist altijd met haar mee. Met zijn waakzame blik houdt hij onbekenden op afstand. “Al heeft hij een hekel aan de regen, dus dan wil hij alleen maar binnen zitten,” zegt ze met een schuin oog op het dier.

Hartman voelt zich duidelijk thuis tussen haar robuuste voertuigen. Ze loopt zelfverzekerd langs de auto’s, haar rok zwierend en haar haren los over haar schouders. Ze wijst naar de truck op de brug. “In deze Volvo komt een gereviseerde motor, die ligt daar op de pallet. Toen ik de carrosserie eraf haalde, dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Ik heb geen technische opleiding gedaan, maar inmiddels weet ik hoe het moet en snap ik niet waar ik me toen zo druk over maakte.” Plots roept Hartman een opgewekt “Hallo!” door de ruimte. Haar vader komt de loods binnen. Ze is heel even afgeleid en begint dan te vertellen over haar start in de overlanding-wereld.

“Tijdens mijn studie biotechnologie brak de coronapandemie uit. Ik liep twee jaar vertraging op en kon niet aan mijn stage beginnen. Toen heb ik besloten om een Land Rover Defender 110 te huren en daarmee op pad te gaan. Later heb ik hem overgenomen en ben ik nooit meer teruggegaan naar de universiteit.”

Bij die laatste zin ontspant haar gezicht en lijkt ze zelfs een beetje opgelucht. “Ik woonde in Amsterdam voor mijn studie. Ik betaalde daar huur voor een kamer, maar ik kon helemaal niks. Ik kon niet uitgaan en ook niet naar school. Ik wilde gewoon op pad. Met mijn ex-vriend was ik eerder op een overlanding-trip geweest in een Volkswagen-busje en dat beviel erg goed. Ik besloot alleen weg te gaan met de Land Rover en dat voelde zo vrij. Ik was nergens aan gebonden en kwam op prachtige plekken terecht. Daarnaast ontmoette ik allerlei interessante mensen.”

Een Volvo cadeau

Er verschijnt een brede glimlach op haar gezicht, maar ik ben toch benieuwd: waar is de vriend gebleven? Harold, de vader van Robin, moet lachen: “Ja, die is weg.” Hartman schiet zelf ook in de lach.

“Toen ik met de Land Rover op pad ging, hadden we nog een relatie. Maar ik kan niet zo lang samen met iemand in de auto reizen. Voor twee weken gaat het wel, maar langer niet. Dat heb ik ook met vrienden, trouwens. Als ik een bepaalde berg of landweg op wil, wil ik dat kunnen doen zonder dat iemand dat telkens ter discussie stelt.”

De ex-vriend van Hartman heeft haar echter wel een groot cadeau nagelaten. “De Volvo C303 die ik nu aan het opbouwen ben, is eigenlijk zijn auto. Ik woonde met hem in Slovenië en hij wilde al heel lang zo’n Volvo hebben. Toen heeft hij in Nederland dit voormalige legervoertuig gekocht. Nadat ik de relatie had beëindigd, zei hij: ‘Hier is de auto, hou die maar.’ En zo ben ik bij de Volvo’s terechtgekomen.”

Ze draait zich om en wijst naar een Range Rover Vogue uit 1992. “Deze wordt straks mijn daily driver. In Slovenië woonden we op een berg, en daar had ik in de winter echt een vierwielaangedreven voertuig nodig. Toen heb ik deze aangeschaft.”

Maar waarom Land Rover? Er zijn immers betrouwbaardere terreinwagens te vinden. Robin knikt uitbundig. “Ja, daar ben ik het mee eens. Maar in mijn Defender ligt een zescilinder turbodieselmotor van Mercedes, dus daar kan ik wel op vertrouwen. De Range Rover is deels gereviseerd, waaronder het blok en de volledige onderkant van de auto. Ik heb er nooit problemen mee gehad.”

Militaire voertuigen collectie

Het grootste deel van haar terreinwagencollectie bestaat echter uit Volvo-trucks. Oorspronkelijk zijn het Zweedse militaire voertuigen, gebouwd van 1974 tot en met 1984, die werden gebruikt voor het vervoeren van personeel en materialen. De C303 heeft vierwielaandrijving en de C306 zelfs zeswielaandrijving, wat ze uitermate geschikt maakt voor het terrein. Voor de aandrijving zorgt de B30-motor uit de Volvo 164, een 3,0-liter zes-in-lijn benzinekrachtbron die in de C303/C304/C306 117 of 125 pk levert.

Net als de Mercedes Unimog maakt de Volvo gebruik van portaalassen voor een zo groot mogelijke grondspeling. De C303 won in 1983 zelfs de Parijs-Dakar Rally. In de loods van Hartman staan zeven Volvo-trucks. Maar hoe komt ze hieraan?

“Een man had mij benaderd op Facebook met de mededeling dat hij van zijn Volvo af wilde. Er was veel aan gedaan. Die auto heb ik ongezien gekocht. De andere Volvo’s heb ik samen met mijn vader gekocht op veilingen, bijvoorbeeld in Zweden.”

Robin Hartman is drie keer over de kop geslagen

Het scheelt dat Robin zelf sleutelt, al was dat niet altijd vanzelfsprekend. “Vorig jaar deed ik samen met mijn toenmalige vriend mee aan een rally door Scandinavië in die grijze Volvo 4×4,” zegt ze, terwijl ze naar de losstaande carrosserie wijst. “Dat was echt superleuk om te doen. Maar richting het einde zijn we met de auto drie keer over de kop geslagen. De vrachtwagens voor ons reden bergaf en eentje moest ineens remmen. Het was ontzettend slecht weer en we moesten de keuze maken: of we rijden met de Volvo de vrachtwagen in, of we rollen van de berg af, de sneeuw in. We kozen voor het tweede,” zegt Robin.

“We belandden in het ziekenhuis, maar gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand. De auto stond uiteindelijk hier in de loods. Er was niet veel aan stuk, maar er moesten wel een paar kleine reparaties aan gedaan worden.”

Robin liet dat over aan een monteur, die onder meer de carburateur en de aandrijfas aanpakte. “Dat liep uiteindelijk mis. Hij hield zich niet aan de afspraak. Na twee weken heb ik de auto opgehaald. Op dat moment besloot ik dat ik het sleutelen voortaan zelf wilde doen. Ik had geen enkele ervaring, maar ik heb het handboek van Volvo erbij gepakt en ja, nu zijn we hier.”

Volgens het boekje

Geen YouTube-instructievideo’s dus, maar gewoon het authentieke Volvo-boekje. “Het zijn vrij simpele auto’s,” zegt ze. “Ik heb de binnen- en buitenkant opnieuw gespoten, dat was een hele klus. De standaard B30-motor ga ik vervangen door een krachtbron met poortinjectie en er komt een nieuwe versnellingsbak in. Als ik iets echt niet weet, vraag ik het meestal aan een contact van Tatanka, een Zweedse leverancier van reserveonderdelen en accessoires voor met name militaire en terreinvoertuigen, zoals de Volvo C303. De persoon die ik altijd bel, heeft voor Volvo gewerkt in Zweden en heeft destijds de blauwdrukken van deze auto’s overgenomen. Hij weet echt alles.”

Het lijkt nu net alsof Hartman alleen uit noodzaak is begonnen met sleutelen, maar ze beleeft er zelf daadwerkelijk veel plezier aan. “Dat scheelt,” lacht ze. “Ik ben eenvoudig begonnen en pak steeds ingewikkeldere klussen aan, zoals het reviseren van de portaalassen, waar allerlei tandwielen in zitten. Het is leuk om ervan te leren.”

Een hele andere levensstijl

Volgens Hartman heb je voor een overlandingavontuur geen volledig omgebouwde auto nodig. “Je kunt in principe op reis gaan met de auto waar je dagelijks in rijdt. Gooi een matras achterin of neem een tent mee en je bent er.” Al zijn er in haar omgeving ook mensen teruggekomen van zo’n reisstijl. “Ik raad mensen sterk aan om het eerst met hun eigen auto te proberen of iets te huren. Ik zie weleens mensen een bus kopen en na twee maanden terugkomen met ‘Zo kan ik niet leven.’ Dat is zonde van de grote investering.”

Hartman weet inmiddels zeker dat overlanding bij haar past. Met verschillende voertuigen is ze al door het grootste deel van Europa heen gereisd, van Albanië, Zweden en Slovenië tot aan IJsland. Haar voertuigen past ze op haar levensstijl aan. “Als je een auto helemaal omgebouwd wil hebben, dan kun je qua budget wel over de honderdduizend euro heen gaan. Ik ben meestal een paar maanden tot een jaar weg, dus mijn voertuigen pas ik grondig aan. Aan één van de Volvo’s heb ik zonnepanelen toegevoegd, andere schokdempers, stuurbekrachtiging, een nieuwe kabelboom en hem volledig gestript en geïsoleerd.

De grootste irritaties tijdens het overlanden ontstaan door de kou, slecht slapen en troep in de auto. Deze problemen zijn al vrij snel te verhelpen met een simpel kacheltje, een semi-comfortabel bed en ruimte voor opslag in het voertuig. In de Defender heb ik een cabine waar ik in slaap, maar als ik met een Volvo wegga, slaap ik meestal in een daktent.”

Robin Hartman als influencer

Haar overlanding-leven legt Hartman graag vast. Ze besloot Instagram als een soort dagboek van haar reizen te gebruiken en plaatste af en toe foto’s van haar voertuigen op de app. Beelden van haar Land Rover leverden haar zo’n tienduizend volgers op, maar toen ze begon met het posten van de Volvo’s, schoten de cijfers door het dak. Inmiddels telt haar Instagram-account meer dan 165.000 volgers.

“Ik moet eerlijk zeggen dat social media iets was waar ik totaal geen interesse in had. Ik heb het zelfs heel lang niet gehad. Maar uiteindelijk wilde ik toch wat leuke foto’s van mijn voertuigen en reizen plaatsen.” Inmiddels kan ze leven van haar influencerwerk. Ze werkt nu zelfs samen met sponsors. Hartman maakt tijdens haar reizen veel content voor haar social-mediakanalen, al is het overlanding-leven niet altijd zonder gevaren.

Niet zonder gevaren

“Ik stond om drie uur ’s nachts op een afgelegen plek in Noorwegen met de Land Rover. Samen met Zuko zat ik achter in de Defender, toen er plotseling een man de auto in probeerde te komen. Ik kon niet via de slaapcabine, die op de auto zit, bij de berijdersplek komen. Op een gegeven moment heb ik de hond uit de auto gegooid, die ging op die man af. Toen ben ik zelf uit de auto gesprongen, naar de bestuurdersstoel gerend, ingestapt en weggereden.” Haar vader werpt haar een bezorgde blik toe terwijl ze het vertelt.

“De hond is een paar meter achter de auto aangerend, toen heb ik hem weer naar binnengelaten. Zodra ik weer signaal had op mijn telefoon, heb ik de politie gebeld. Ze hebben de man uiteindelijk gepakt.”

Ook binnen de autowereld moet Hartman soms opletten. “Een man die de elektra van mijn Land Rover vernieuwde, stuurde me heel ongepaste berichten op Instagram. Dat vind ik dan zo jammer. Ik probeer professioneel te blijven, maar dat is lastig als een ander dat niet is.” Ook worden haar opdrachten soms anders geïnterpreteerd dan ze bedoelt. “Ik moet superduidelijk zijn over wat ik wil dat er met een auto gebeurt. Ik wilde bijvoorbeeld een hefdak op één van mijn Volvo’s laten plaatsen, maar ik werd niet serieus genomen door het bedrijf dat dat zou doen.”

Haar vader knikt instemmend. “Ik ga vaak met haar mee. Als ik precies hetzelfde uitleg, dan is het ineens gesneden koek. Echt onvoorstelbaar.” Hartman benadrukt dat vrouwen zich hierdoor niet moeten laten afschrikken. “Begin simpel, verwissel een keer de olie. Vraag mensen die kunnen sleutelen of ze het je willen uitleggen. Het is een wereld waarin mensen soms vervelend kunnen doen, maar niets is onmogelijk.”

De ambities van Robin

Robin blijft haar social-mediacarrière voortzetten, maar haar ambities reiken verder. “Ik wil het bedrijf laten groeien waarin ik auto’s van mensen ombouw tot expeditiewagens. Ik merk dat daar veel vraag naar is. Daarnaast heb ik Europa wel gezien en wil ik volgend jaar graag door Amerika of Australië reizen. Ik begin waarschijnlijk met Amerika, omdat ik daar met best wat bedrijven samenwerk, dus strategisch gezien is dat de beste zet. De auto laat ik daar dan heen verschepen en de hond vliegt met mij mee. Ook wil ik mijn social media professioneler aanpakken door een video-editor in dienst te nemen.”

Op de vraag of ze altijd zal blijven reizen, geeft Hartman zonder enig spoor van twijfel antwoord. “Misschien wil ik ooit nog een huis met een lap grond, maar ik denk eerlijk gezegd dat het reizen altijd in mijn leven zal blijven.”

Voordat ze aan dit avontuur begon, deed Hartman weinig met auto’s, maar nu is de liefde groot. “Mijn droomauto is een oude Porsche 911,” glimlacht ze. Geen standaardexemplaar, natuurlijk, maar een Safari-achtige. “Eentje waarmee ik in Afrika een rally zou kunnen rijden.”