Bij de lokale Volvo-dealer werkte één verkoper die mij altijd het gevoel gaf dat ik niet welkom was. Misschien omdat ik iets te vaak de showroomdeur betrad...

IMG_5490IMG_5490


"Achteraf, is mooi wonen", zei cabaretier Theo Maassen in een van zijn populaire theateroptredens. Natuurlijk weet ik nu dat ik te vaak over de vloer kwam bij de lokale Volvo-dealer. Maar toen ik negen was, was ik aangewezen op juist die ene dealer bij mij in de regio. En zo netjes en braaf als ik was opgevoed, vroeg ik bij elk bezoek één brochure. Maar er waren een stuk of acht verschillende brochures en Volvo maakte er ook toen een gewoonte van om elk half jaar met een vernieuwde uitgave te komen. Ik moest dus de deur 'plat lopen' om de collectie compleet te krijgen. Die ene verkoper ontliep ik dus. Ik passeerde altijd stilletjes zijn verkoopkantoor en struinde daarna door de showroom, wachtend tot ik werd aangesproken door een medewerker, zodat ik mijn folder kon vragen.

"Ik moest de deur 'plat lopen' om de collectie compleet te krijgen"

Op een gegeven moment viel de beste man tegen deze fanatieke showroombezoeker uit. Teleurgesteld verliet ik het pand, zonder folder. De volgende dag toog ik naar de plaatselijke occasionshow in een zaalvoetbalhal. En ja hoor, daar liep de Volvo-vertegenwoordiger. Ik verliet direct de autoshow. Niet dat ik bang was voor een confrontatie. Nee, ik sprong op mijn groene fietsje en reed rechtstreeks naar de Volvo-dealer. Dit was mijn kans. Tevreden verliet ik het autobedrijf, want in mijn handen had ik de hier afgebeelde brochure. Maar ja, er lagen er nog een stuk of acht van de andere types op mij te wachten...

De verkoper - ik weet zijn naam niet, maar kan hem zo uittekenen - heeft er jaren gewerkt. Op latere leeftijd fietste ik naar Volvo-dealers in andere steden om zo mijn collectie compleet te krijgen. Nu kijk ik lachend achterom. Voor mij zie ik meters Volvo-folders. Van elk modeljaar één per type. Maar bij één komt bovenstaand verhaal elke keer weer naar boven.

IMG_5502
IMG_5502