Als dertien jarig knulletje stapte ik voor de eerste maal de imposante showroom van Hessing in De Bilt binnen. Het was een dagje folders verzamelen en auto’s bekijken, maar Hessing is helaas niet meer. De folders zijn gebleven.

mas 1mas 1


Het doet me wel wat, de spiegelende bedrijfssticker van Hessing op de voorzijde van deze Maserati-folder. Als tiener ging ik er in vakanties naartoe in de wetenschap er altijd mooie en onbetaalbare auto’s te zullen zien. De showroom stond bomvol luxe auto’s en de werkplaats, die vanuit de toonzaal zichtbaar was, was steevast gevuld met enkele Rolls-Royce- en Bentley-modellen. Ik kreeg er zelden folders, wat ik ook begrijpelijk vond, want ik was immers geen potentiële koper.

"Het doet me wel wat, de spiegelende sticker van Hessing op de voorzijde"

Soms lagen her en der wat brochures op de trappen in het autopaleis en die hoofdzakelijk overjarige Amerikaanse Ford-brochures mocht ik dan pakken. Bij de balie vroeg ik om de brochures van de exclusieve merken, wetende dat ik die als jonge knaap toch nooit zou krijgen. Maar de dame stond op en opende de kastdeur. De felrode vouwfolder van de Maserati Biturbo kwam te voorschijn. Wauw, dacht ik. Het was mijn eerste Maserati-brochure.

Om eerlijk te zijn, de hier afgebeelde brochure is niet het bewuste exemplaar. Mijn eerste Maserati-folder is veilig opgeborgen in mijn House of Petrolhead. In een insteekhoes tussen enkele tientallen andere Maserati-folders. De folder is niet bepaald een luxe document, maar wel typisch Maserati.

In die tijd gaf de autobouwer met de drietand vrij eenvoudige folders uit. Deze telt acht pagina’s en vertelt in de Nederlandse taal alles over de compacte tweedeurs vijfpersoons coupé. Voor zo’n karaktervolle auto, bijzonder van lijn met een fraaie interieurafwerking en een echte ziel, is de brochure wel erg dun. Je bladert er zo doorheen. Na het sluiten wil je meer zien. Of heeft Maserati daar juist heel bewust voor gekozen?