Nu prijkt er een grote Jumbo-supermarkt met zijn felgele bedrijfskleur en vrolijke Hallo-welkomsboodschap. Hoewel al mijn boodschappen er vandaan komen, zet ik nooit een stap op het terrein. Dat was vroeger wel anders. Toen stond er een autobedrijf, Van Poppel genaamd.

IMG_1868

Het was een dealer van de toenmalige British Leyland merken Austin, Morris, Rover en Triumph. Een eenvoudige showroom met, zover ik mij kan herinneren, auto’s die spiegel aan spiegel stonden. Ik had het adres uit een telefoonboek. Het was mij nooit opgevallen, want het bedrijfje stond er - in mijn beleving - tamelijk anoniem bij. Ik kwam er alleen voor de folders. Ze lagen op een vaste plek in de showroom, op de vensterbank. Ik weet precies welke brochures in mijn collectie van Van Poppel komen, ondanks dat ik een jaartje of negen was toen ik er over de vloer kwam. Zoals een landscape brochure met de rode Austin Maestro op de cover en die eveneens liggende Rover SD1-catalogus voorop. Ik kan me niet meer herinneren hoe vaak ik er ben geweest, maar weet wel dat de verkoper (of misschien de eigenaar zelf) geen fan van mij was, vanwege de vele bezoeken aan de kleine showroom. Had hij de brochures nooit gegeven, dan had ik ze in de loop der jaren wel bemachtigd, want de British Leyland-folders komen nu geregeld op mij af.

De hier afgebeelde Triumph Acclaim-brochure komt ook van Van Poppel. Destijds heb ik er één van het bedrijf gekregen, maar later bleek dat er verschillende drukken van zijn. Dan was er weer een pagina nieuw opgemaakt of ingevuld of stond er tekst op de cover. Ik heb verder niets met de Engelse sedan. Inmiddels is het wel een stukje historie, want al jaren van de markt en zo goed als uitgestorven. De auto heeft nooit indruk gemaakt. De brochure wel en blijkbaar Van Poppel ook, want inmiddels leven we 31 jaar later en zie ik nog beelden van het kleine autobedrijfje voor me.