Walter van Sloten Extra 23 feb 2025, 13:09

Leestijd: 2 minuten

Covermodel: Ford middenmotor-project

Weet u het nog? In de jaren 80 maakt illustrator/kunstenaar Marcel Bastiaans jaarlijks een reeks impressies van wat de auto-industrie voor ons in het vat heeft. In 1985 staat er pontificaal een gele Ford middenmotor-sportwagen van zijn hand op de cover, naar verluidt een concurrent voor de Pontiac Fiero.

De illustratie is gebaseerd op een wazige spionagefoto die we een paar maanden eerder hebben gepubliceerd. De begeleidende informatie over het project is summier, maar dat Ford plannen heeft in die richting, mag duidelijk zijn.

Ford met middenmotor

Met de kennis van nu weten we dat Ford aanvankelijk een stuk hoger mikt dan op de Fiero. De Ferrari 328 is de benchmark, maar dan voor de prijs van een Corvette. Lotus wordt benaderd voor ontwikkelingshulp, maar heeft geen interesse, wel neemt Ford het ontwerp van ItalDesign’s Lotus Etna over, een beoogd Esprit-opvolger. Met enige aanpassingen en voorzien van Ford-techniek maakt die een doorstart als Maya.

Ford is nog niet tevreden, het concept lijkt nog te veel op de Lotus en wordt hier en daar bijgeschaafd. Samen met Roush Engineering worden twee mules gebouwd, waarmee het nieuwe chassis onder de huid van een DeTomaso Pantera wordt getest. Eén met de door Yamaha ontwikkelde V6 die later wordt gebruikt in de Taurus SHO, de ander met een small block-V8. Daarnaast wordt er een rijdend prototype met rudimentaire Maya-carrosserie gebouwd. Inmiddels is het GN34 gedoopte project ook binnen Fords eigen Advanced Design Studio opgevallen. Zij maken een alternatief voorstel, evenals Ghia.

Cobra ME 230

En dan staat daar in februari 1986 op de Autoshow van Chicago ineens de concept-car Cobra ME 230 te glimmen. Een tweede middenmotorproject van Ford Advanced Design, duidelijk een maat kleiner dan de GN34, meer gericht op Fiero’s dan op Ferrari’s en met een geblazen viercilinder onder de kap. Dit is onmiskenbaar de auto van de spionagefoto waarop onze impressie is gebaseerd. Dezelfde vorm van de neus, ruiten, taillelijn, de hoekige wielkasten, zelfs de uitsparing onder de voorruit voor de ruitenwisser is gelijk. Alleen de invulling van de voorbumper oogt net even anders en er is een dubbele, Sierra XR4-achtige achterspoiler aangebracht.

Voorstellen te over dus, maar Ford kan ze niet allemaal in productie nemen en de bouw moet hoe dan ook worden uitbesteed. Chausson in Frankrijk gaat het koetswerk doen, het chassis komt uit Engeland. De motor komt uit Japan en de transmissie (van ZF) uit Duitsland. Met zo’n internationaal samenraapsel van onderdelen is het lastig geld verdienen, zeker als de wisselkoersen ineens ongunstig uitpakken en de winstmarge verdampt.

Halverwege 1986 hakt de Ford-directie de knoop door en het is Bob Lutz himself die het nekschot geeft. Hij ziet geen businesscase voor een sportwagen en investeert liever in een vierdeurs SUV, die later met succes de markt verovert als Explorer. Maar Fords middenmotoraspiraties blijven op een waakvlammetje staan en krijgen ruim 15 jaar later een vervolg met de peperdure GT.